Bir Milletin Kalbinde Duran Saat 09.05
- Telegram
Tarih: 10 Kasım 1938 - &
Her yıl 10 Kasım günü saatler 09.05’i gösterdiğinde, bu ülkenin sokaklarında yalnızca hayat durmaz; bir milletin yüreğinde yıllardır dinmeyen bir özlem yeniden canlanır.
Korna sesleri kesilir, adımlar yavaşlar, başlar öne eğilir. Kimi gözlerini kapatır, kimi uzaklara dalar.
O saat, bizim için sıradan bir zaman dilimi değildir; bir milletin kaderini değiştiren o büyük adama duyulan sevginin, saygının ve hasretin adıdır.
Aradan geçen 88 yıla rağmen...
Oysa hâlâ bir fotoğrafına baktığımızda boğazımız düğümleniyor, bir konuşmasını dinlediğimizde içimizde tarifsiz bir heyecan uyanıyor.
Çünkü Mustafa Kemal Atatürk, tarihe sığdırılamayacak kadar büyük bir liderdir. O, yorgun, yoksul ve işgale uğramış bir ülkenin makus talihini yenen, bir milletin yeniden ayağa kalkabileceğine inanan ilk umuttur.
Düşünün bir kere…
Birinci Dünya Savaşı’nın ardından parçalanmak istenen bir vatan, umudunu yitirmiş insanlar ve dağılmış bir ordu…
Ve o karanlığın ortasında Samsun’a çıkan bir adam!
Elinde sihirli bir değnek yoktu. Arkasında sınırsız imkânlar, güçlü ordular da yoktu. Ama inancı vardı, cesareti vardı; en önemlisi milletine inancı tamdı.
Cephede bağımsızlığı, masada egemenliği kazandı. Ardından yalnızca bir devlet değil; bilimi, aklı ve çağdaşlaşmayı pusula edinen yepyeni bir gelecek inşa etti.
Peki, bugün kendimize sormamız gereken asıl soru nedir?
Biz, onun hayalini kurduğu Türkiye’ye ne kadar yakınız?
Atatürk’ü anmak; yılda bir defa saygı duruşunda bulunmaktan ibaret olamaz.
Onu anlamak, fikirlerini yaşatmak demektir: Bir çocuğun nitelikli eğitim alması için çabalamak, adaleti savunmak, bilime değer vermek, liyakati gözetmek ve kadınların eşit, özgür yaşama hakkını korumak…
Cumhuriyet’e sahip çıkmak tam da budur.
Atatürk’ü sevmek geçmişe duyulan bir özlem değil, geleceğe karşı boynumuzun borcudur.
Bugün en çok ihtiyacımız olan şey, onun mücadele azmini hatırlamak, farklılıklarımızın ötesinde ortak değerlerimizde buluşmaktır.
Çünkü bu Cumhuriyet bize gökten hazır bir armağan olarak inmedi; bedeli kanla, fedakârlıkla ödendi.
İşte bu yüzden 10 Kasım yalnızca bir hüzün günü değildir. Bir hatırlama, anlama ve yeniden söz verme günüdür.
Saat dokuzu beş geçe başımızı yine eğeceğiz; ama bu kez yalnızca özlemden...
Çünkü onun açtığı yolda yürüyen özgür yurttaşlar olmaktan gurur duyuyoruz.
Aradan koskoca bir asır geçmesine rağmen, adı anıldığında milyonlarca insanın yüreği hâlâ aynı anda çarpıyorsa; bu, onun bu topraklara vurduğu silinmez mühürdür.
Rahat uyu Atam…
Seni özlemle, ama en çok da bıraktığın mirasa sahip çıkma irademizle anıyoruz.
Saat 09.05’te hayat duracak; ama senin açtığın yolda yürüyenlerin mücadelesi asla durmayacak.
Minnetle, saygıyla ve hiç dinmeyen bir inançla…
